ชายหนุ่มเขาได้ค้นพบหนังสือประวัติศาสตร์โบราณเล่มหนึ่ง ซึ่งทำให้เขาได้ท่องกาลเวลาทั้งในอดีตและโลกอนาคต ทว่า... นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในท้ายที่สุด
สุริยาคราใกล้ลับฟ้า เมืองอโยธยาทั้งนคราถูกย้อมด้วยสีชาด เงามืดคืบคลานเข้าปกคลุมทุกมุมเมือง เหล่าราษฎรต่างเร่งปิดประตูหน้าต่าง เกรงกลัวอสุรกายที่จะออกอาละวาดยามราตรี
ณ เรือนไทยหลังหนึ่งริมคลอง ภายในห้องหนังสืออันเงียบสงัด แสงเทียนริบหรี่ส่องสว่างเพียงเล็กน้อย ท่ามกลางกองตำราโบราณ เด็กหนุ่มรูปงามนามว่า 'ชัย' นั่งอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอย่างตั้งอกตั้งใจ เนื้อหาภายในเล่าขานถึงตำนาน 'ประตูเวลา' ที่สามารถพาผู้คนย้อนอดีตหรือทะลุไปยังอนาคตได้ ชัยหลงใหลในเรื่องราวเหล่านี้มาเนิ่นนาน เขามักเฝ้าฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้พบเจอประตูวิเศษนี้ด้วยตนเอง
คืนนั้น ชัยอ่านหนังสือจนดึกดื่น เมื่อรู้สึกเหนื่อยล้าจึงล้มตัวลงนอน ทว่าทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับแผ่นดินไหว บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว พร่าเลือน แสงสว่างเจิดจ้าเข้ามาแทนที่ความมืดมิด
เมื่อชัยลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องหนังสืออีกต่อไป แต่ยืนอยู่กลางทุ่งนาเขียวขจี ลมพัดโชยอ่อนๆ นำพากลิ่นหอมของข้าวมาแตะจมูก ชาวนาในชุดโจงกระเบนดำนาอย่างขะมักเขม้น กระท่อมหลังเล็กตั้งอยู่ไม่ไกล
"ที่นี่ที่ใดกัน" ชัยพึมพำกับตัวเอง
ชัยได้เรียนรู้ว่าเขาย้อนเวลามายังกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 2127 และกองทัพข้าศึกกำลังจะบุกโจมตี! ด้วยความรู้จากอนาคต ชัยจึงตัดสินใจที่จะช่วยเหลือ
เขาใช้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจากโลกอนาคต สร้างสิ่งประดิษฐ์เพื่อช่วยในการป้องกันเมือง สร้างความประหลาดใจให้กับชาวอยุธยาเป็นอย่างมาก ชัยกลายเป็นวีรบุรุษที่ช่วยกอบกู้กรุงศรีอยุธยาจากการรุกรานของข้าศึก
แต่ภารกิจของชัยยังไม่จบสิ้น แสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาพบว่าตัวเองอยู่ในพระราชวังจีนโบราณ ท่ามกลางขุนนางและนางสนมแต่งกายด้วยชุดจีนโบราณ เขาได้กลายเป็นขันทีคนสนิทของหวงตี้
ด้วยสติปัญญาและความเฉลียวฉลาด ชัยได้ช่วยแก้ไขปัญหาความขัดแย้งภายในราชสำนัก และนำพาความเจริญรุ่งเรืองมาสู่แผ่นดินจีน
แสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ชัยพบว่าตัวเองอยู่ในโลกอนาคตอันไกลโพ้น ตึกสูงระฟ้า รถยนต์ไร้คนขับ และเทคโนโลยีล้ำสมัยอื่นๆ เต็มไปหมด ชัยตระหนักว่านี่คือผลจากการกระทำของเขาในอดีต เขาได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์และสร้างอนาคตที่ดีกว่าให้กับโลกใบนี้
แต่แล้ว... แสงสว่างก็ดับวูบลง ชัยรู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบปลาบไปทั่วร่างกาย เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล สายระโยงระยางเชื่อมต่อกับเครื่องมือทางการแพทย์ต่างๆ
"คุณฟื้นแล้ว!" เสียงพยาบาลดังขึ้นข้างๆ "คุณอยู่ในอาการโคม่ามาหลายวันแล้วค่ะ"
ชัยมองไปรอบๆ อย่างสับสน ความทรงจำต่างๆ เริ่มกลับคืนมา เขาจำได้แล้วว่าเขาเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่งที่กำลังข้ามถนนไปมหาวิทยาลัย แล้วเขาก็ถูกรถชน
"ทั้งหมดนั้นเป็นแค่ความฝันงั้นหรือ?" ชัยพึมพำกับตัวเอง
ใช่แล้ว ทั้งหมดเป็นเพียงความฝันในช่วงเวลาที่เขาโคม่า เขาไม่ใช่นักเดินทางข้ามเวลา เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่โชคไม่ดีเท่านั้น

ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น