เงาเพลิง - เรื่องสั้นแห่งความกตัญญู โดย ท่านางข้าม

 ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนอันเงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมา สร้างเงาให้กับทุกสิ่งรอบตัว

ในตรอกเล็กแคบแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มนามว่า 'เพลิง' กำลังเดินกลับบ้านหลังจากทำงานกะดึก เขาเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักและความเครียดสะสม เหม่อลอยจนแทบไม่รู้สึกตัว เงาของเขาเองทอดยาวไปตามพื้นถนนราวกับมีชีวิต เงาที่ดูผิดปกติ ราวกับกำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ไม่สัมพันธ์กับการเคลื่อนไหวของเขา เพลิงรู้สึกได้ถึงความผิดปกตินี้มาหลายวันแล้ว แต่เขาไม่เคยใส่ใจ จนกระทั่งคืนนี้...

ขณะที่เขากำลังเดินผ่านหน้าร้านขายของเก่า เพลิงเหม่อลอยจนเกือบจะก้าวลงไปบนถนนโดยไม่ทันมองรถที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็ว ทันใดนั้น เงาของเขาก็หยุดนิ่ง เพลิงสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปมองด้วยความสงสัย เงาของเขายังคงนิ่งเฉย ไม่ขยับตามเขา

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงามืดก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง มันยืดยาวขึ้นจนสูงกว่าตัวเพลิงหลายเท่า ราวกับสัตว์ประหลาดกำลังจะโผล่ออกมาจากพื้น

เพลิงตกใจสุดขีด เขาพยายามจะวิ่งหนี แต่เงาของเขากลับคว้าข้อเท้าเขาไว้แน่น เพลิงล้มลงกับพื้น เงาดำเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ 

"แกเป็นใคร!" เพลิงตะโกนถามด้วยความกลัว

เงาดำไม่มีเสียงตอบ เพียงแต่เคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้น จนกระทั่งมันอยู่ตรงหน้าเขา

เพลิงหลับตาลงแน่นด้วยความกลัว แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงสัมผัสที่อบอุ่นบนหน้าผาก เพลิงลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึง

เงาดำหายไปแล้ว กลายเป็นหญิงสาวสวยคนหนึ่ง เธอกำลังยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

"ขอบคุณนะ" หญิงสาวพูดเสียงแผ่วเบา

เพลิงมองเธอด้วยความงุนงง "ขอบคุณ? ขอบคุณเรื่องอะไร?"

หญิงสาวยิ้ม "ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อหลายปีก่อนไง"

เพลิงขมวดคิ้ว เขาไม่เคยช่วยชีวิตใครมาก่อน

หญิงสาวเล่าต่อ "ตอนนั้นฉันกำลังจะจมน้ำ แต่เธอมาช่วยฉันไว้ทัน ฉันเลยติดตามเธอมาตลอด เพื่อรอโอกาสตอบแทนบุญคุณ"

เพลิงอึ้งไป เขาไม่เคยรู้เลยว่าเคยช่วยชีวิตใครมาก่อน

หญิงสาวยิ้มอีกครั้ง "ฉันต้องไปแล้วล่ะ"

ว่าแล้วเธอก็หายตัวไป ทิ้งไว้เพียงเพลิงที่ยังคงยืนงงงวยอยู่กลางตรอก

เพลิงเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกสับสน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้ ผู้หญิงคนนั้นคือใครกันแน่ และเขาเคยช่วยเธอไว้ตอนไหน?

ขณะที่เพลิงกำลังไขกุญแจบ้าน เขาก็เหลือบไปเห็นเงาของตัวเองบนพื้นอีกครั้ง เงาของเขากระพริบตาให้เขาหนึ่งครั้ง ก่อนจะกลับไปเป็นเงาธรรมดา เพลิงเข้าใจแล้ว...

หญิงสาวคนนั้นคือเงาของเขาเอง เงาที่เฝ้ามองเขา คุ้มครองเขา มาโดยตลอด

และเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เพลิงยังเด็ก เขาเคยช่วยชีวิตเงาของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

วันนั้น เพลิงกำลังเล่นอยู่ริมแม่น้ำ เขาเห็นเงาของตัวเองกำลังจะจมน้ำ เขาจึงรีบกระโดดลงไปช่วย แต่พอเขาลงไปในน้ำ เขาก็พบว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่น มีเพียงเงาของเขาที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำ เพลิงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็รู้สึกโล่งใจที่เงาของเขายังอยู่ ความไร้เดียงสาของเพลิงในวัยเด็กที่เป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น แม้ในขณะนั้นเจ้าตัวยังไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เขาเป็นห่วงนั้นเป็นเพียงแค่เงาที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ 

แต่สิ่งที่เขาทำก็สร้างความประทับใจให้กับเทวดา และผีพรายน้ำ เป็นอย่างมาก บวกกับความเป็นห่วงเป็นใยจากเทวดาและผีพลายน้ำในที่แห่งนั้นกลัวว่าเพลิงจะเกิดอันตรายจากความไร้เดียงสาของเขา จึงดลบันดาลให้เงาของเขามีอำนาจวิเศษคอยติดตามคุ้มครองเขากลับคืน

และในคืนนี้เอง ที่เพลิงเกือบจะถูกรถชน เงาของเขาจึงต้องปรากฏตัวขึ้น เพื่อเตือนสติและช่วยชีวิตเขาอีกครั้ง