วังวนแห่งความว่างเปล่า | เรื่องสั้นสไตล์นิยาย โดย ท่านางข้าม

 คุณเคยรู้สึกไหม เจอสถานที่ที่รู้สึกว่าเคยพบเจอมาก่อน หรือเคยไหมที่มีเหตุการณ์บางอย่างในชีวิตประจำวันที่ดูแปลกไปจากเดิม ดั่งเช่นเรื่องราวนี้

เช้าวันอาทิตย์ที่แสนธรรมดา แสงแดดอ่อนๆ ทะลุผ่านม่านโปร่งแสงปลุก ภูผา ชายหนุ่มวัย 25 ปี ให้ตื่นจากนิทรา เขาลืมตาขึ้น ความรู้สึกคุ้นเคยในห้องนอนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกประหลาด ความเงียบโรยตัวปกคลุม ราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจ ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง หรือเสียงรถราที่เคยได้ยินเป็นประจำ

ภูผาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น ถนนที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและรถรา กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ราวกับเมืองร้างในหนังไซไฟ

ความวิตกกังวลก่อตัวขึ้นในใจ เขาคว้าโทรศัพท์ แต่ไร้สัญญาณใดๆ ความเงียบงันเริ่มกัดกิน ความกลัวเริ่มแทรกซึม

ภูผาตัดสินใจออกจากห้อง ก้าวลงสู่ถนนที่ไร้ผู้คน ร้านรวงปิดเงียบ บ้านเรือนไร้แสงไฟ ราวกับเมืองทั้งเมืองถูกทิ้งร้าง

"มีใครอยู่ไหม!" เสียงตะโกนของภูผา ก้องกังวานในความว่างเปล่า มีเพียงเสียงสะท้อนตอบกลับมา

ท่ามกลางความสิ้นหวัง แสงไฟจากร้านกาแฟเล็กๆ จุดประกายความหวังให้กับเขา ภายในร้าน ผู้คนนั่งกันเต็มทุกโต๊ะ พูดคุย หัวเราะ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาผลักประตูเข้าไป พยายามจะเล่า จะถาม แต่ทุกสายตาในร้านกลับจับจ้องมาที่ภูผา ด้วยแววตาที่แปลกประหลาด ราวกับเขากลายเป็นตัวประหลาดเสียเอง

ชายคนหนึ่งลุกขึ้น ยื่นกาแฟให้ "เชิญนั่งสิครับ แล้วคุณจะลืมทุกอย่างเอง" รอยยิ้มแฝงนัยยะ

ภูผารับกาแฟมา จ้องมองของเหลวสีดำขลับ ความรู้สึกสับสนตีรวน แต่สุดท้าย เขาก็ตัดสินใจยกขึ้นดื่ม

รสชาติขมปร่าแล่นผ่านปลายลิ้น วินาทีนั้น ภูผารู้สึกวูบโหวง สติเริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าพร่ามัว เสียงรอบข้างเลือนหาย ราวกับกำลังจมดิ่งสู่ห้วงลึก ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง...

...

ภูผาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง บนเตียงนุ่มในห้องสีขาว พยาบาลสาวแจ้งว่าเขาประสบอุบัติเหตุ ความทรงจำเลือนราง

"คุณชื่อภูผาใช่มั้ยคะ? คุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้ความจำเสื่อม ตอนนี้คุณอยู่ในโรงพยาบาลค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ คุณปลอดภัยแล้ว"

ความฝัน หรือความจริง? เมืองร้าง ร้านกาแฟ กาแฟรสชาติประหลาด ทุกอย่างวนเวียนอยู่ในหัว ภูผาสับสน

เขาพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลอีกหลายวัน หมอและพยาบาลดูแลเขาอย่างดี คอยกระตุ้นความทรงจำ ในที่สุด ความทรงจำบางส่วนก็เริ่มกลับมา เขานึกถึงครอบครัว เพื่อนฝูง การงาน แต่นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกสับสน

"ผมฝันแปลกๆ ครับหมอ" ภูผาเล่าความฝันให้หมอฟัง "ผมฝันว่าอยู่ในเมืองที่ไม่มีคน มีแต่ความเงียบ..."

หมอพยายามอธิบายว่านั่นอาจเป็นผลข้างเคียงจากอุบัติเหตุ ความทรงจำจะค่อยๆ กลับมาเอง

และแล้ววันหนึ่ง ภูผาก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล เขากลับไปใช้ชีวิตตามปกติ ทำงาน พบปะเพื่อนฝูง ความทรงจำแปลกประหลาดเริ่มค่อยๆ เลือนหาย ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นจริง

...

หนึ่งเดือนต่อมา ภูผานั่งจิบกาแฟอยู่ที่ร้านกาแฟใกล้ที่ทำงาน ขณะที่กำลังอ่านข่าวในโทรศัพท์ สายตาก็เหลือบไปเห็นพาดหัวข่าวเล็กๆ ข่าวหนึ่ง

"พบเมืองร้างปริศนา ไร้ผู้คน ไร้ร่องรอย"

ภาพข่าวคือเมืองที่คุ้นเคย เมืองที่เขาเคยเห็นในความฝัน! หัวใจเขาเต้นแรง มือเย็นเฉียบ

เขาวางโทรศัพท์ลง จ้องมองกาแฟในแก้ว รสชาติ กลิ่น ทุกอย่างเหมือนกับในความฝัน

ภูผาเงยหน้ามองรอบๆ ร้าน ผู้คนรอบตัว แววตาว่างเปล่า ไร้ชีวิตชีวา

เขาลุกขึ้น เดินออกจากร้าน ความเงียบสงัด ถนนว่างเปล่า กลับมาอีกครั้ง

"ไม่จริง..."

เขาวิ่ง หวังจะหนี แต่เสียงดังสนั่น รถยนต์พุ่งเข้าชน สติเลือนหาย...

...

"คุณภูผาคะ คุณภูผา"

เสียงพยาบาลสาวปลุกเขาขึ้นจากภวังค์ เขาลืมตาขึ้น ห้องสีขาว พยาบาลสาว ทุกอย่างเหมือนเดิม ราวกับเขากำลังวนลูป

ฝันซ้อนฝัน? หรือทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝัน?

หรือว่าแท้จริงแล้ว เราทุกคนบนโลกใบนี้กำลังอยู่ในละคร ละครชีวิตที่ถูกลิขิตหรือถูกสร้างโดยใครสักคนที่เฝ้ามองดูเราอยู่ เราเล่นบนเดิมซ้ำ ๆ กลับไปกลับมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพียงแต่หลาย ๆ คนจำมันไม่ได้